W historii ludzkości głód należy do zjawisk powszechnych. Klęski głodu zdarzały się w starożytnym Egipcie: wzmiankę o tym znajdujemy w Biblii, w Księdze Rodzaju, gdzie wspomina się o siedmiu latach chudych, czyli głodu, oraz siedmiu latach tłustych, czyli urodzaju. Na początku XVII w. straszliwy głód dotknął Europę. Był to okres szybkiego rozwoju miast angielskich, których mieszkańcom nie brakowało jedzenia, na wsi jednak chłopi przymierali głodem. W 1845 r. wielki głód zapanował w Irlandii, gdzie podstawę wyżywienia prawie połowy ludności (liczącej około 8 min) stanowiły ziemniaki. Wtedy to wystąpiła klęska nieurodzaju z powodu zarazy ziemniaczanej, a w jej następstwie - klęska głodu. Do 1848 r. zmarło z głodu lub chorób niemal milion osób, wielu zaś w poszukiwaniu chleba wyemigrowało do Ameryki Północnej. W 1974 r. katastrofalne powodzie zniszczyły uprawy ryżu w Bangladeszu. W rezultacie ofiarą głodu padło około 300 000 ludzi. Przyczyniło się do tego także ubóstwo ludności - nieposiadający własnej ziemi robotnicy rolni, straciwszy pracę, nie mieli po prostu pieniędzy na zakup żywności.